W ochronie roślin zjawisko przenoszenia kropel zawierających substancję biologicznie

czynną poza obszar opryskiwany przez wiatr lub zjawiska termiczne nazywane jest znoszeniem. Znoszenie powoduje straty środków ochrony roślin w wymiarze ekonomicznym przez zmniejszenie skuteczności biologicznej zabiegu i uszkodzenia

sąsiednich upraw, a w wymiarze ekologicznym skażenie wód powierzchniowych

i gruntowych oraz zagrożenie dla ludzi i zwierząt. Wielkość znoszenia zależy głównie od czynników technicznych i warunków meteorologicznych podczas wykonania zabiegu.

Do najważniejszych należą:

■ wielkość kropel

■ prędkość robocza

■ wysokość oprysku

■ prędkość wiatru

■ temperatura powietrza

■ wilgotność względna powietrza

Warunki atmosferyczne odgrywają duży wpływ na wielkość i zasięg znoszonej cieczy. Dlatego przed wykonaniem zabiegu należy określić prędkość wiatru, temperaturę i wilgotność powietrza. Obok prędkości wiatru największy wpływ na wielkość znoszenia ma wielkość kropel. Rozpylacze ciśnieniowe wytwarzają krople o różnych średnicach, z których te najmniejsze (do 150 μm) są najbardziej podatne na znoszenie.

Rozpylacz o najmniejszych wydatkach pracujące w wyższych zakresach ciśnień wytwarzają najwięcej kropel drobnych podatnych na znoszenie. Niekorzystny efekt  znoszenia można ograniczyć stosując w niekorzystnych warunkach atmosferycznych rozpylacze wytwarzające mniej podatne na znoszenie krople średnie i duże (AD, ID, IDK).
 

■ Rozpylacze eżektorowe ID można stosować gdy prędkość wiatru nie przekracza 6 m/s, eżektorowe kompaktowe IDK do 5 m/s, niskoznoszeniowe AD do 4m/s, a uniwersalne LU do 3 m/s.

■ Podczas silniejszego wiatru (2,5÷3,0 m/s) zabiegi przy użyciu rozpylaczy uniwersalnych

LU należy wykonywać przy najniższych dopuszczalnych ciśnieniach. Podczas kalibracji

opryskiwacza należy dobierać górne dawki cieczy dopuszczalne w etykiecie środka ochrony.

■ Zabiegi należy wykonywać z prędkością nie większą niż 6-8 km/h (ID do 10 km/h).

Prędkość roboczą należy obniżyć podczas wietrznej pogody.

■ Należy utrzymywać optymalną wysokość opryskiwania nad chronioną powierzchnią.

Najlepiej gdy jest to najniższa dopuszczalna wysokość dla danego typu rozpylacza.

■ Zabieg należy przerwać gdy temperatura podczas zabiegu przekracza 25ş C, a wilgotność względna powietrza jest niższa niż 40 ÷ 50 %.

 

 

 

Dystrybucja znoszonej cieczy dla rozpylaczy eżektorowych ID w odniesieniu do standardowego rozpylacza płaskostrumieniowego

 

 

 

Ochrona środowiska naturalnego stawia coraz wyższe wymagania producentom żywności.

W większości krajów europejskich wprowadzono już przepisy ustalające tzw. strefy ochronne (buforowe), oddzielające obszar opryskiwany od terenów chronionych, w obrębie których stosowanie środków ochrony roślin jest zabronione. Otaczają one

najczęściej powierzchniowe naturalne zbiorniki wodne, ścieki, kanały, rowy melioracyjne, ujęcia wody pitnej. Szerokość stref ochronnych jest zmienna i zależy od toksyczności

stosowanych preparatów chemicznych oraz techniki ich aplikacji. Stosowanie rozwiązań technicznych (w tym rozpylaczy) posiadających atest „Urządzenie ograniczające znoszenie” pozwala znacznie ograniczyć szerokość stref buforowych w uprawach polowych i sadowniczych. Dzięki temu można uzyskać dodatkowe powierzchnie uprawne

(zwiększenie plonu), a tym samym dodatkowe, wymierne korzyści ekonomiczne.  Stymuluje to również zainteresowanie rolników bardziej „przyjaznymi dla środowiska” technikami ochrony. Rozpylacze firmy LECHLER zostały uznane przez renomowane

placówki badawcze w Niemczech, Holandii, Anglii za „Urządzenia ograniczające znoszenie”. W klasyfikacji tej rozpylacze eżektorowe IDN 120, ID 120, IDKN 120, IDK 120, oraz AD 90, IS 80 uzyskały najwyższe oceny, co oznacza potwierdzoną urzędowo redukcję znoszenia o 99/90/75/50 % w stosunku do tradycyjnych rozpylaczy standardowych.

 

 

Redukcja znoszenia w uprawach sadowniczych przy zastosowaniu rozpylaczy ID 90 w wybranych opryskiwaczach